หอนักสู้วังแดง

คำเตือน เอนทรี่นี้โหลดโหดโคตร โคตร 

ตัวละครสายมนุษย์ทดลองที่มีสองบุคลิก หนึ่งสุภาพอ่อนโยน สองคือบ้าคลั่ง
ความเก่งของเธอก็จัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้าเช่นกัน แถมยังแปลงร่างได้น่ากลัวซะด้วย
อดีตที่ขมขื่นของยุงนั้นเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและยังตามหลอกหลอนเธอมาตลอด
กระนั้นก็ดี แม้ร่างจะพิกลพิการ แต่ก็ไม่ได้ทำให้สาวน้อยคนนี้ย่อท้อเลย

ผู้เขียนเรื่องนี้คือ ทมิฬ แห่งบอร์ดมีดที่ 13 ลายเส้นของเขามีเอกลักษณ์เฉพาะและวาดเด็กผู้หญิงได้โลลิมาก
แต่ออกแนวโรคจิตนิดนึง ชอบเห็นเลือดและเครื่องในออกแนวกุโลลิ (กุโร+โลลิ) เป็นชายผู้โลวเทคโนโลยีที่สุดในโลก

ชื่อ-สกุล: ยุง
(ไทยจริงๆ -*- เอาเป็นว่าอยากให้เธอหรูๆเรียกเธอว่า มอสควีโทว ก็ได้ครับ แต่ผมขอชื่อ ยุง นะ)
เสื้อผ้า


ฉายา : อสูรกระหายเลือด (Blood seeker)

เพศ : ตัวเมีย

อายุ : 20 ปี

ส่วนสูง น้ำหนัก : 165ซ.ม. 80กิโลกรัม

อาชีพ : ไม่มี แต่จะเรียกว่า หนูทดลองก็ได้

สถานะ : หนีจากห้องทดลอง โดนหมายหัวจับตายสถานเดียวจากหน่วยความปลอดภัยทั่วโลก

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์พันธุกรรม

ลักษณะนิสัย : ขี้เล่น ขี้งอน ทำอะไรตามใจตัวเอง แต่มองโลกแง่ดี รักเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน(พอๆกับเผ่ายุง)
เป็นคนกตัญญูกตเวที คือหากเธอติดค้างบุญคุญใคร จะตามไปทดแทนบุญคุณคนนั้นให้ได้
แต่เช่นกัน หากใครติดค้างความแค้นให้เธอ เธอก็จะตามไปเชือดหมอนั่นให้ได้

บุคลิกภายนอก : ปากเธอมีการเย็บลวดเหล็กอย่างแน่นหนา
ทำให้พูดอะไรในลำคอ เสียงประมาณว่า "อา อัด อี อะ..."(แปลว่า สวัสดีคะ) ยิ้มเก่ง
และเวลาเดินมักเดินเฉียงไปเฉียงมาเพราะมองอะไรไม่ค่อยเห็น
มีมนุษย์สัมพันธ์ดีกับคนอื่นๆ ชอบเข้าสังคม(แต่ส่วนใหญ่จะโดนสังคมถีบออกมา เพราะโคตรน่ากลัวเลย!)

ความสามารถ : เยอะหน่อย คล้ายๆยุง มีแต่ความสามารถด้านกายภาพนะครับ ตัวนี้ไม่มีเวทย์มนต์ใดๆ หลักวิทยาศาสตร์ไซไฟล้วนๆ
มีหลักๆคือ

1.การกินอาหาร ในเมื่อแขนกับปากเธอถูกมัด(หยั่งกะเล่นSM-*-) เธอจะกินยังไงละ?
เห็นรูเหลี่ยมๆตามตัวเธอใหมครับ นั่นแหละคือช่องกินอาหารของเธอ โดยเมื่อเธอหิว
ช่องผิวหนังเหลี่ยมๆเหล่านี้จะเปิดออกและมีกระดูกยาว1เมตร(สามารถยืดได้ยาวสุด2เมตร)โผล่ออกมา กระดูกดังกล่าว
ตรงปลายด้ามจะมีรูโบ๋ประมาณ2-3ซ.ม.เพื่อดูดเลือดโดยเฉพาะ หากปลายกระดูกนี้เสียบโดนใคร มันจะดูดเลือดออกมาอย่างช้าๆ
อนึ่งหลังเสียบ จะดูดเลือด หรือไม่ดูด ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของยุง

2.มีประสาทหู จมูก กับผิวหนังดีเลิศ หล่อนสามารถรับฟังเสียงเบาๆที่ไกลจากตัวได้ราวๆ10-20กิโลเมตร จมูกดีเหมือนหมา
และผิวหนังที่ตอบสนองกับความแปรปรวนในอากาศได้เป็นเลิศ

3.ขาที่แข็งแกร่ง รวดเร็ว พร้อมวิ่งไปหาเป้าหมายอย่างฉับไวทุกเมื่อ แต่เวลาเดินมักเซ (อ่าว?)

4*. วงจรชีวิตและการแปลงร่าง อันนี้เดียวคงต้องวาดเป็นIntroมาเพิ่ม อธิบาย ยาก
เอาเป็นว่าที่เห็นรูปนี่คือ "ระยะขั้นที่1"

"ระยะขั้นที่1" (Egg) ระยะนี้ไม่มีไรมาก เหมือนในรูปที่1 หิวเมื่อไหร่ก็ดูดเลือด คุยอะไรกับคนอื่นได้ปกติ ยังมีความเป็นมนุษย์100%
แต่เมื่อเธอดูดเลือดคนหรือสัตว์มาจนอื่มสุดๆ เธอก็จะเข้าสู่ขั้นที่2


"ระยะขั้นที่2" (Larva) ระยะนี้เป็นระยะอันตรายมาก กระดูกสันหลังจะทะลุออกมาจากหลังของยุง
แขนที่ไขว่ไปข้างหลัง จะบิดขึ้นไปไขว้เหนือหัว และยุงจะเริ่มเสียความเป็นมนุษย์เธอจะพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในบริเวณ
ที่เธอสัมผัสได้จาก เสียง กลิ่น และอากาศ เพื่อดูดเลือดให้ได้มากที่สุด แต่เธอยังมีสติอยู่หน่อยๆ
ซึ่งสติที่เหลืออยู่ยังคงต่อต้านสัญชาติญาณดูดเลือดในตัวเธอ เธอจะพยายามสื่อสารให้คนรอบข้างหนีไปไกลๆ ไม่ก็
วิ่งไปหาสถานที่ไร้ผู้คน ในกรณีนี้หากไม่มีใครให้เธอดูดเลือดในเวลา3ช.ม. เธอจะค่อยๆกลับไปสู่ระยะขั้นที่1
แต่หากเธอได้ดูดเลือดใครอีก เธอจะเข้าสู่"ระยะขั้นที่3"
ระยะขั้นที่2 Larva



"ระยะขั้นที่3"[Pupa] ระยะนี้กระดูกสันหลังที่ทะลุออกมาจากกลางหลังของยุง จะมีเยื่อกล้ามเนื้อปกคลุม
ที่หลังของเธอจนคล้ายลูกโป่งระยะนี้ยุงจะไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีก เธอจะนั่งคุกเข่าแบกรับลูกโป่งเนื้อที่หลังของเธออย่างเงียบๆ
ไม่เคลื่อนที่ไปใหน แต่จะพิเศษตรงที่รูเหลี่ยมๆตามตัวจากปกติที่สามารถดึงกระดูกโผล่ออกมา คราวนี้มันจะงอกออกมายาว
3-4เมตร และจะพ่นเลือดพิษทางปลายกระดูกเหมือนกระสุนปืนใส่ทุกสิ่งในบริเวณ1กิโลเมตร
ยิ่งยุงพ่นเลือดพิษออกจนหมดเร็วเท่าไหร่ เธอยิ่งสามารถเปลี่ยนเป็นระยะที่4เร็วเท่านั้น
ระยะขั้นที่3 Pupa


"ระยะขั้นที่4"[The Adult] ระยะสมบูรณ์ เมื่อยุงพ่นเลือดพิษออกมาจากลูกโป่งหลังเธอหมด
ลูกโป่งจะแตกออก และหัวไหล่2ข้างของเธอจะกลายเป็นขาแมลง4ขา กระดูกสันหลังจะมีปีกงอกออกมา4ปีก
ช่วงล่างของยุงจะกลายเป็นส่วนก้นแบบยุงไป(ดูรูปประกอบเด้อ) และมีขาอีก2ขาโผล่มาด้วยตรงส่วนล่าง
สติของยุงจะกลับคืนมา เป็นมนุษย์100%เหมือนเดิม แต่จะมีความกระหายเลือดสุดๆ
ระยะนี้ยุงจะบินได้อิสระ ขีดความสามารถทางกายภาพจะสูงขึ้น4เท่าของปกติ และจะหาเลือดดูดอย่างเดียว(จนได้ฉายาว่ากระหายเลือดเพราะร่างที่4แหละ)
หลังเธอดูดเลือดใครก็ตาม ร่างนี้จะดูดเลือดเหยื่อจนหมดและฝังไข่ลงไปแทน ไข่ดังกล่าวจะแตกออกในเวลา4นาที
และให้กำเนิดยุงตัวเล็กๆ ปริมาณฝังไข่ขึ้นอยู่กับเลือดที่ดูดจากเหยื่อนั้น โดยเหยื่อที่เป็นมนุษย์
อายุ20ขึ้นจะวางไข่ได้300กว่าใบ
ขณะที่เป็นเด็กจะวางได้ราวๆ100กว่าใบ
เมื่อยุงดูด วางไข่ ดูด วางไข่ จนครบ3สัปดาห์ ยุงจะค่อยๆลดความกระหายเลือด
และปีกก็จะหุบเข้าไปที่กลางหลัง กระดูกสันหลังก็จะเก็บเข้าไปในร่างกายยุงตามปกติ กระดูกมือที่ไขว้เหนือหัวก็จะ
ลดระดับมาไขว้ที่หลังเหมือนในระยะที่1 หลังเสร็จกระบวนการ สติของยุงจะกลับมาและจะลืมความทรงจำในช่วงเป็นระยะที่4ทันที
เมื่อถึงตรงนี้ "ยุงก็จะเป็นระยะขั้นที่1"(Egg)ใหม่
ระยะขั้นที่4 The Adult

.


อาวุธ : ระยะ[Egg]และ[Larva]-กระดูกที่งอกออกมาจากช่องเหลี่ยมๆบนตัว
ระยะ[Pupa]เลือดพิษที่ยิงแกมาจากกระดูก สามารถเจาะทะลวงได้เหมือนหัวกระสุน
ระยะ[The Adult]ขาแมลง4ข้างที่คมกริบ กระดูกที่งอกตามตัว ปีกที่สามารถตัดได้กระทั่งเหล็กกล้า

เครื่องป้องกัน : เชือกที่รัดตัวยุงอยู่ และชุดที่เธอใส่ ถักทอมาจากเหล็กไหลชั้นสูง resistance to magic
[ มีความยืดหยุ่นแต่แข็งแกร่ง เหนียว ไม่สามารถถูกทำลายด้วยเวทย์มนต์ใดๆ)

ท่าไม้ตาย : "แมลงโหยหวน" ยุงจะกรีดร้องคลื่นความถี่สูงจากปากของเธอ ซึ่งจะควบคุมแมลงได้ระยะหนึ่ง
แต่สำหรับมนุษย์ จะทำให้สมองมึน งง หมดสติ แต่หากฟังนานเกินไป หัวคนนั้นก็จะระเบิด

รถ

เป็นมนุษย์คนหนึ่งชื่อ อามอน ราห์ ด้วยสาเหตุบางประการ เขาถูกแมงกะพรุนไข่ใส่ในกระดูกสันหลัง
ทำให้แมงกะพรุนกลืนกินร่างของ อามอน ราห์ แต่จิตใจยังคงเป็นของ อามอน ราห์ อยู่

ความเร็วพอๆกับมอเตอร์ไซด์ปัจจุบัน ซิ่งเต็มที่ราวๆ250กม/ช.ม.

แต่สามารถซิ่งให้สูงกว่านี้ได้เป็น450กม./ช.ม. ด้วยความสามารถข้างล่าง

ความสามารถเล็กๆน้อยๆ (ตัดออกๆได้หากกรรมการไม่ต้องการ)
ปกติหากซิ่งสุดขีดจำกัดจะได้250กม./ช.ม. แต่หากเติมน้ำให้แมงกะพรุนส่วนหัว(ไอ้ที่มันคร่อมอยู่บนกระดูกสันหลังครับ)
จนเต็มถัง(เต็มหัว) จะสามารถซิ่งได้ทะลุขีดจำกัด250ก.ม. และเพิ่มความเร็วได้เรื่อยๆตราบที่ใส่น้ำเข้าไปตลอด
ไม่ขาดตอน แต่อั้นไว้มากสุดที่450ก.ม./ช.ม.
ข้อเสีย-หลังใช้ความสามารถเติมน้ำเข้าไปนี้หมดแมงกะพรุนจะแหงกทันที(ถ้าเทียบเป็นมนุษย์ก็ประมาณพึ่งวิ่งมา100กิโลสดๆร้อนๆ)
และเสียเวลาอย่างนานกว่าจะกลับมาซิ่งได้ใหม่ ราวๆ20กว่านาที


ประวัติย่อ(หรือยาว?) :
ยุง เป็นมนุษย์พันธุกรรม ที่ถูกสร้างจากกลุ่มนักประดิษฐุ์ชื่อ"จุมปง กันตนะ"
(ไม่ต้องไปเปิดwebวิทยาศาสตร์ใดๆว่ามีจริงหรือเปล่า ผมตั้งเผ่านี้ขึ้นเอง)
มนุษย์พันธุกรรมคือ มนุษย์ที่ตอนเป็นไข่ในท้องแม่ถูกผ่าออกมาผสมและปรับแต่งพันธุกรรมสัตว์ชนิดอื่นๆ
หรือยีนของสัตว์เข้าไปก็ok หลังจากเล่นพันธุกรรมจนหนำใจ เหล่านักประดิษฐ์จุมปงกันตนะก็ใส่
เด็กเหล่านี้กลับเข้าไปในท้องแม่ และดูแลแม่เด็กอย่างดีจนเมื่อเด็กคลอดออกมา(ส่วนใหญ่100%คนเป็นแม่จะตายทันที)
ก็นำเด็กหรือมนุษย์พันธุกรรมคนนี้ไปพัฒนา ฝึกฝนร่างกายต่อ และเรียกขานชื่อเด็กเหล่านี้เป็นหมายเลข8หลัก

หมายเลขของ ยุง คือ3854-0001

ชีวิตของ ยุง ตั้งแต่เกิดจนอายุ10ปี คือการอยู่ในห้องทดลองแคบๆกับเพื่อนๆที่เป็นมนุษย์พันธุกรรมเหมือนกัน
และได้รับการเลี้ยงดูจากแม่เลี้ยงที่ดีคนหนึ่ง โดยแม่เลี้ยงคนนั้นให้ยุงและเพื่อนๆ
ฝึกฝนความสามารถของตนอยู่เรื่อยๆ จนยุงเริ่มชินกับความสามารถ และรักแม่เลี้ยงคนนี้เหมือนแม่แท้ๆ
เช่นกันเหล่าเพื่อนๆก็ต่างรักแม่เลี้ยงคนนี้มาก จนผูกผันเหมือนครอบครัวที่อบอุ่นในห้องทดลองแคบๆ
แม่เลี้ยงสอนเสมอว่า"ความสามารถของพวกเธอจะนำไปใช้ช่วยคน หรือฆ่าคน อยุ่ที่ตัวพวกเธอ "

แต่เคราะห์ร้ายก็เข้ามา วันหนึ่งเมื่อยุงอายุ11 ปี
เหล่านักประดิษฐ์ได้นำยุงไปทดสอบความสามารถ ด้วยการให้ ฆ่า ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นฆาตกรที่มีอาวุธครบครับในมือภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ
ในขณะที่เหล่าจุมปงกันตนะเชื่อมั่นในผลงานมนุษย์พันธุกรรมของพวกเขา ต่างยิ้มเยอะและรอคอยชัยชนะของมนุษย์พันธุกรรม "ยุง"

แต่ผลลัพท์ที่น่าสังเวชก็ปรากฎ ยุงพ่ายแพ้ชายคนนั้น เพียงเวลา30วินาทีด้วยการโดนปืนยิงจนพรุน
จริงๆด้วยความสามารถของยุงการจะฆ่าชายคนนั้นง่ายแสนง่าย แต่ยุงใจอ่อนเกินไปที่จะฆ่าคน
ทำให้เหล่าจุมปงกัตนะต่างโมโหในตัวยุงอย่างมาก
และจับแม่เลี้ยงที่ดูแลยุงมาฆ่าทิ้งทันทีต่อหน้าต่อตายุง ด้วยข้อหาง่ายๆคือ "ฝึกฝนมนุษย์พันธุกรรมอย่างผิดพลาด!"
และมอบชื่อให้ยุงเป็น "หนูทดลองล้มเหลว" และส่งเธอเข้าห้องขังเดี่ยวทันที หลังจากนั้นชีวิตยุงก็เปลี่ยนไป
เธออยู่ในห้องขังเดี่ยวยาวนานถึง5ปี ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวออกมานอกห้องขังนั้นเลย
หนำซ้ำเมื่อเธอกลายเป็น"หนูทดลองล้มเหลว" เหล่านักประดิษฐ์บางคนก็เข้าไปในห้องขังเธอระบายความโกรธแค้น
กับเธออย่างโหดเหี้ยม จนเธอตาขวาบอดสนิท ร่างกายเละไม่มีชิ้นดี แต่ ยุง ก็ยังอดทน อดทน และรอคอยว่าซักวันเธอจะออกไปจากที่นี่
เธออยากไปพบเพื่อนๆตอนเด็ก เธอเชื่อว่าเธอทำถูกแล้ว ที่ไม่ฆ่าชายฆาตกรวันนั้น แม้มันจะแลกด้วยชีวิตแม่เลี้ยงของเธอ

เมื่อเธออายุ16 เหล่าจุมปงกันตนะบางคนเสนอว่า การขัง ยุง เอาไว้ยาวนานถึง5ปี อาจทำให้เธออำมหิตขึ้น และกลบความใจอ่อนเดิมของเธอ
การเสนอดังกล่าวเป็นที่เห็นชอบของเหล่าจุมปงกันตนะส่วนใหญ่ จึงคิดจะทดสอบ ยุง อีกเป็นครั้งสุดท้าย

และแล้วยุงก็ออกจากห้องขังเดี่ยว แต่สถานที่เธอไปต่อทันทีคือ "กรงสัตว์"
กรงดังกล่าว เป็นเหมือนโคลอสเซี่ยมการเข่นฆ่ากันระหว่างมนุษย์พันธุกรรม เพื่อคัดเลือดมนุษย์พันธุกรรมที่สมบูรณ์ที่สุดเพียงตัวเดียว

เมื่อยุงเดินเข้าสู่กรงสัตว์ เธอก็พบเพื่อนๆของเธอในวัยเด็กที่เธอหวนหามานาน ยุงดีใจมากและวิ่งเข้าไปจะโอบกอดเพื่อนๆของเธอ
แต่ผลคือ เพื่อนของเธอพุ่งเข้ามาทำร้ายเธออย่างสาหัส ขณะที่ ยุง ถูกทำร้าย เหล่าจุมปงกันตนะก็ส่งเสียงเข้ามาในกรงว่า
หาก ยุง ฆ่าเพื่อนของเธอได้หมด ยุง จะได้รับอิสระ แต่หากแพ้ ก็ไม่เหลืออะไรเลย

เมื่อนั้นเพื่อนๆของ ยุง ก็ได้ระบายคำพูดออกอย่างโกรธแค้น เพราะ ยุง เป็นสาเหตุให้แม่เลี้ยงของพวกเขาตาย
พวกเขาเก็บความแค้นยุงไว้ในอกถึง5ปีเต็มและตอนนี้ พวกเขาก็พร้อมระบายมันด้วยการฆ่ายุงแล้ว

พวกเขาซัดยุงจนเลือดกระเซ็นไปทั่ว กระดูกหักเกือบทั่วร่างแต่ยุงก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรเพื่อนของเธอเลย

ยุงป้องกันตัวเองอย่างเดียว เธอทำร้ายเพื่อนๆที่โกรธเธอแทบบ้าไม่ลง เพราะเธอไม่เหลือใครอีกแล้วในชีวิต ในเสี้ยวความตาย
เธอคิดว่าบางที หากเธอตายๆไปซะ ทุกอย่างมันอาจจบลง เพื่อนของเธอคงได้รางวัลและชีวิตที่ดีจากจุมปงกันตนะ ได้ระบายความแค้นตลอด5ปีที่ผ่านมา

ในที่สุดด้วยความอดทนนี้เอง เพื่อนๆของยุงต่างหยุดลง ใจพวกเขาใจหนึ่งคือความแค้น แต่อีกใจหนึ่งคือภาพที่ยุงและเพื่อนๆต่างอยู่กันเป็นครอบครัว
บางที ตอนนี้เพื่อนของยุง คงอภัยความผิดของยุงแล้ว และเดินเข้าไปหายุงพร้อมกับพยุงเธอลุกขึ้น

แต่พริบตานั้นเอง ยุง บังเอิญดูดเลือดของตัวเองผ่านทางบาดแผลบนร่างกาย
ทำให้เธอเข้าสู่ระยะขั้นที่2[Larva] ร่างกายของเธอฟื้นฟูสภาพตัวเองอย่างรวดเร็ว และก่อนที่สติยุงจะหายไป
เธอตะโกนให้เพื่อนๆทุกคนฆ่าเธอและสติยุงก็ขาดไป
.
.
.

พริบตาที่เธอตื่นขึ้นมา เธอกลายเป็นระยะขั้นที่4[The adult]อย่างสมบูรณ์ แต่สภาพรอบกายของเธอ
กลับคละคลุ้งเต็มไปด้วยเศษซากศพของเพื่อนเธอ ยุงฆ่าพวกเขาโดยไม่รู้ตัว
สภาพศพเพื่อนเธอเละจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร

ในขณะที่ ยุง สิ้นหวัง สำนึกผิด อยากตายเหล่าจุมปงกันตนะต่างปรบมือให้ ยุง อย่างกึงก้องยินดี
พวกเขาดีใจมากที่เห็นความสามารถอันสุดยอดของมนุษย์พันธุกรรม"ยุง" ที่สามารถฆ่ามนุษย์พันธุกรรมแบบเธอตายหมดได้ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ
เมื่อได้ยินเสียงปรบมืออันโหดร้ายเหล่านี้ ยุง โกรธแค้นเหล่าจุมปงกันตนะมาก เธอทำลายกรงสัตว์ในชั่วเสี้ยววินาที
และพุ่งไปกระชากเหล่านักประดิษฐ์จุมปงกันตนะอย่างไร้ความปราณีด้วยความคับแค้นใจ

หลังจากยุงฆ่าเหล่านักประดิษฐ์ไปส่วนหนึ่ง เธอก็ถูกมนุษย์พันธุกรรมที่เหนือกว่านาม"prototype"จับกุมเธออย่างไม่ยากเย็น
และเหล่าจุมปงกันตนะที่เหลือรอดต่างสั่งให้Prototypeนำยุงไปฆ่าที่โลกข้างนอกซะ
Prototypeจึงนำยุงออกจากศูนย์ทดลองยักษ์ของเหล่านักประดิษฐ์ใต้ทะเลทรายหลายกิโลเมตร
และจะฆ่าเธอทิ้งกลางทะเลทราย แต่ในเสียวความตาย ยุงได้ใช้ท่า"แมลงโหยหวน"โดยบังเอิญ แมลงนับล้านชนิดรอบทะเลทรายพุ่งเข้ามา
ฆ่าPrototypeที่มึนงงเพราะเสียงของแมลงโหยหวน อย่างรวดเร็ว ทำให้ยุงรอดตายจากเหตุการณ์นี้

ยุงมองไปรอบๆเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นโลกภายนอก เธอบินบนฟ้าอย่างอิสระไปพร้อมๆกับแมลงนานาชนิด เมื่อมองลงมายังชุมชนมนุษย์ปกติ
ด้วยความกระหายเลือดของเธอในระยะที่4 เธอจึงลงมาดูดเลือดมนุษย์ทั่วไปอย่างไม่สิ้นสุด ดูดเลือดวางไข่
ดูดเลือดและวางไข่ จนข่าวของเธอแพร่กระจายไปทั่ว ผู้คนตั้งสมญานามให้เธอว่า "อสูรกระหายเลือด"ตั้งแต่บัดนั้นมา

หลังจากวันนั้น3สัปดาห์ ยุง ก็กลับเข้าสู่ร่างระยะที่1[Egg]และลืมความทรงจำตอนเป็นระยะที่4ทั้งหมด
แต่เธอจำเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นได้ เธอจึงนำลวดมาเย็บปิดปาก ปิกตาของตนเองเพื่อขอโทษแก่เพื่อนๆของเธอที่ตายไป
และเริ่มออกเดินทางหาเพื่อนใหม่ แต่ขณะเดียวกันเธอก็หนีการตามล่าของเหล่าจุมปงกันตนะเช่นกัน

เหตุผลในการแข่ง:ตอนเธอเดินทางหาประสบการณ์จึงออกท่องเที่ยวไปทั่ว
เธอพบชายนิรนามชุดสูทคนหนึ่งได้ชักชวนเธอให้ลองแข่งขันCFดู
ยุงซึ่งอยากลองหาประสบการณ์ใหม่ๆจึงตกลงเข้าแข่งงานดังกล่าวด้วย

intro

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

เผาจริงตรู
.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.
 

.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.


แปะIntroช่วงที่3(สุดท้ายแล้ว เย้ ---!!!!)

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.

.
.
.

.
.
.

.
.
.


.

.
.
.

.
.
.

เรื่องราวเหมือนจะมีต่อ

แต่ขออภัย

คนเขียนมันอู้ ตัดจบเพียงเท่านี้

edit @ 22 Oct 2008 12:57:30 by vihara